1388 “چهلتکه”، به مناسبت روز زمین، کارمشارکی با 440 دانشآموز دبیرستان دوره اول ، ارائه بصورت چیدمان، پرفورمنس و ویدئوآرت، نگارخانه هُژَبر، خرمآباد. 2009 “Chehel Teke” art work with participation of 440 junior high school student, Hajbar Gallery, Khoramabad, Iran چهل تكه چهل عدديست نمادين براي فرهنگ هاي مختلف و كثرتيست خاص كه يك معيار محسوب مي شود. (چهل دختر، چهل دزد،چهل منبر،چله نشيني و …). شكل دست و پا، نمادهايي هستند برگرفته از آيين هاي كهن كه در اغلب فرهنگ ها و در شكل هاي مختلف و معاني فراوان مي توان آن ها را يافت. دست از جمله نشانه هايي است كه انسان هاي اوليه بر ديوار غار از خود به يادگار گذاشته اند. در بعضي از فرهنگ ها با مشاهده كف دست، طالع آن شخص را پيشبيني مي كنند و همچنين دست چشم دوم انسان هاست. پيشينه بكارگيري شكل پنجه با انگشتان باز، در كشور ايران به قبل از اسلام برمي گردد و امروزه نمادي ازعباس برادر امام سوم شيعيان است و نيز نشاني از پنج تن آل عباست. شكل ” پا ” نيز قدمت بسيار دارد؛ از جمله كهن ترين آن، تصاوير كف پاي بودا؛ حدود 100 سال پيش از ميلاد است كه ميان آن “چرخ قانون” نقش بسته. بعدها كف پا گاهي نشان هفت ظهور و يا علامتي از طلسم هاي خوشبختي كه ژاپني ها ابداع كردند. در ميان ايرانيان نقش كف پا يادآور قدمگاه است؛ جايي كه پاي پيامبري يا امامي يا بزرگي به آن رسيده باشد؛ همچون ” قدمگاه آدم “، ” قدمگاه خضر”، “قدمگاه همه هينگ ” و …“دست” و “پا” براي من نشاني از حضور انسان است و “چهل تكه” هنري است زنانه و رايج ميان اقوام مختلف ايران كه از دوختن پارچه هاي رنگي كنار هم، روانداز و يا فرش رنگيني ساخته مي شود و با سوزن دوزي، زيبايي بيشتري پيدا مي كند. عقبه چهل تكه و سوزن دوزي مربوط به زنان است و هنري زنانه محسوب مي شود. چهل تكه از پارچه هاي دم قيچي و يا لباس هاي كهنه ساخته مي شد كه اين خود يك نوع بازيافت سنتي است كه در جامعه ما وجود داشته.تصميم گرفتم هنر زيباي تكه دوزي و سوزن دوزي را كه در گذشته نه خيلي دور در ميان زنان لرستان رايج بوده، توسط دختران نوجوان اين ديار زنده كنم. از شاگردانم كه بيش از 440 دختر 11 تا 14 سال هستند، خواستم كه با كمك هم چهل تك هایي بسازيم. طي دو مرحله كه هركدام حدود 40 روز به طول انجاميد؛ طراحي، انتخاب رنگ، دخت و سوزن دوزي چهل تكه ها انجام شد. هر چهل تكه، از چهل تكه با نقش “دو دست” و يا ” دو پاي” چهل دختر نوجوان كه هركدام از تكه ها را خود آنها دوخته بودند؛ ساخته شده و نماديست از هنر و حضور اين انسان ها. در اين كار از پارچهها و وسايل تزييني دورريز كه زباله محسوب ميشدند، استفاده شده و به همين دليل اين كار را ميتوان جزء كارهاي محيطي قرار داد و جزء هنر بازيافت. At school, Work process Number “Forty” is a symbol for different cultures and it is a special number that is a criterion; (Forty girls, forty thieves, forty days of worship, etc.). The shape of the hands and feet are symbols of ancient rituals that can be found in most cultures and in many different forms and meanings. The hand is one of the signs that early humans left on the cave wall. In some cultures, with looking at the palm of the hand predicts a person’s future; and also the hand, the second eye of human beings. The history of using the paw shape with open fingers in Iran dates back to pre-Islamic times, and today it is a symbol of Abbas, the brother of the third Imam of the Shiites. It is also a sign of five holy people in Islam. The “foot” shape is also very old; among the oldest are images of the soles of the feet of the Buddha; It is about 100 years BC, in that draw the “wheel of law”. Later, the soles of the feet sometimes show seven appearances or a sign of spells of happiness which the Japanese invented. Among Iranians, the role of the sole of the foot is reminiscent of the passage of a holy person; where the foot of a prophet or an imam or a great man has reached; such as “Adam’s footprint”, “Khezr footprint”, etc. For me, “hand” and “foot” are a sign of human presence, and “patchwork” is a feminine and popular art among different ethnic groups in Iran, which is made by sewing colored fabrics together, a blanket or a colorful carpet, and with a needle. Embroidery becomes more beautiful. Date of patchwork and needlework is related to women and is considered a feminine art. Patchwork were made from old clothes, which is a kind of traditional recycling that has existed in our society. I decided to revive the beautiful art of patchwork and needlework, which was common among Lorestan women not so long ago, by the teenage girls of this land. I asked my students, who were more than 440 girls aged 11 to 14, to make some patchwork. During two stages, each lasting about 40 days; The design, color selection, embroidery and needlework of patchworks were done. Each patchworks, forty pieces with figure of “two hands” or “two feet” of forty teenage girls, each of which was sewn by themselves; It is made and symbolizes the art and presence of these people. In this work, discarded fabrics and decorative items that were considered as waste were used, and for this reason, this work can be considered as an environmental work and a part of recycled art. تعدادي از دانش آموزان مدرسه راهنمايي شهداي فرهنگي خرم آباد ،دوشنبه ششم اسفند با همياري هم حدود سيصد تكه دوزي را كنار هم دوختند تا چهل تكه هايي از آن ها بسازند خرم آباد، 1387.12.6 اسامي دوستاني كه در دوختن تكه ها به من كمك كردند تا چهل تكه ها را بسازيم: زينب اكبريان – نرگس بابا خاني – آيدا بهاروند –
