Hallucination
Hallucination, February 2013 (Tehran’s Environmental Art Festival, Laleh Park, Iran). Photographer Shahrnaz Zarkesh وَهم، بهمن 1391 (جشنواره هنرهای محیطی شهر تهران، پارک لاله). عکاس شهرناز زرکش Hallucination is sitting on a tree wandering. Tassels and bells show that it is Nomad. وَهم سرگردان بر درختی نشسته. منگوله ها و زنگوله ها نشان از ایلیاتی بودنش دارد. Hallucination Hallucination, February 2011 (31th Environmental Art Festival, Hormuz Island, Persian Gulf, Iran). Camera & Edit by Makan Ashori, Photograph by Mohammad Mehdi Motevalli Taher, time 00:02:40 وهم، 6ام اسفند 1389(سی و یکمین جشنواره هنرمحیطی، جزیره هرمز، خلیج فارس). فیلم برداری و تدوین از ماکان آشوری، عکاس محمد مهدی متولی طاهر، زمان 00:02:40 “Hallucination” has worn a big skirt with tassels and hides her bells under her skirt which show she is come from a tribe. She goes everywhere wanderer. ———————————————————————————————————————————————————— What I have done here, is a symbol of “Hallucination”. The thing is unseen, but it challenges the mind, what sometimes is the most beautiful and pleasant and sometimes is the most dreadful one. Since the human being is a complex creature, I put human clothes on “Hallucination”, and since I am a woman, I imagined my “Hallucination” as a skirt. I was brought up it among people who are familiar with tribal and rural life. That made me to be interested in their customs and clothes. So, my hallucination clothes were made of colorful cloth, that native women are interested in it. I added some bells to it that has been a part of tribal life decoration. I hide many bells under my skirt, so with “Hallucination” movement a tribal voice was echoed. I performed “Hallucination” in Hormuz Island, where people believe in creatures who are not visible. “Hallucination” goes everywhere, among quiet alleys of island, saline lands and roaring beach. To visualize “Hallucination”, I was accompanied by Makan Ashury, Mohammad Mehdi Motevali Taher and my dear sister Razieh Goudarzi. “وهم” که دامن منگوله دار بزرگی پوشیده، زنگولههایی که نشان از ایلیاتی بودنش دارد، پنهان کرده. او سرگردان به هرجایی میرود. —————————————————————————————————————— آنچه که به آن پرداختم، نمادیست از وَهم؛ همان که دیده نمی شود؛ ولی ذهن را درگیر می کند. همان که گاه زیباست و دل انگیز و گاه بسیار وحشتناک. از آنجا که انسان موجودی پیچیده است، بر وهم لباسی انسانی پوشاندم و چون زن هستم، وهمم را با دامن تصور کردم. من در میان افرادی بزرگ شده ام، که با زندگی ایلیاتی و روستایی آشنا هستند و این باعث شده که به رسم ها و لباسهایشان علاقهمند شوم؛ و لباس وهمم از پارچه های رنگینی تهیه شد که مورد علاقه زنان بومی منطقه ام هستند و تعدادی منگوله به آن اضافه کردم، که جزء تزیینات زندگی ایلیاتیست. زنگوله های زیادی به زیر دامنم مخفی کردم، تا با حرکت وهم، صدایی ایلیاتی در فضا، طنین انداز شود. وهم را در جزیره هرمز اجرا کردم؛ منطقه ای که مردمش به حضور موجوداتی باور دارند که دیده نمی شوند. وهمم به هرکجا سرک می کشد؛ در میان کوچه های خلوت جزیره، زمین های نمکین و ساحل خروشان. برای به تصویر کشیدن وَهم، ماکان عاشوری، محمد مهدی متولی طاهر و خواهرم راضیه گودرزی در کنار من بودند.
