Author name: navid

Lying on Stone, 2016 (GNAP Festival, Global Nomadic Art Project; Kashan, Iran). Photograph by Shahrnaz Zarkesh Leaning in Tree, 2016 (GNAP Festival, Global Nomadic Art Project; Sand Dunes, Hasan abad, Isfahan, Iran). Photograph by Mehdy Javaheri Gift, 2016 (GNAP Festival, Global Nomadic Art Project; Sand Dunes, Hasan abad, Isfahan, Iran). Photograph by Shahrnaz Zarkesh  Standing on shadow, 2016 (GNAP Festival, Global Nomadic Art Project; Sand Dunes, Hasan abad, Isfahan, Iran). Photograph by Shahrnaz Zarkesh Chain, 2016 (GNAP Festival, Global Nomadic Art Project; Sand Dunes, Hasan abad, Isfahan, Iran). Photograph by Ali Farah Fardeh Chain2, 2016 (GNAP Festival, Global Nomadic Art Project; Sand Dunes, Hasan abad, Isfahan, Iran). Photograph by Ali Farah Fardeh Collaboration with Karin Vander Molen    Collaboration, GNAP Artists Water, 2016 (GNAP Festival, Global Nomadic Art Project; Kashan, Iran). Collaboration, GNAP Artists; Photograph Ali Farah Fardeh

9 February 2016 (collaboration with Adriana Disman in 1st MHPB Morni Hills Performance Art Biennale, Government Museum and Art Gallery, Chandigarh, India; Curated by Harpreet Singh). Photograph by Subhendu Misra & Gilivanka Kedzior, Video by Razieh Goudarzi   بهمن ۱۳۹۴ (همکاری با آدریانا دیسمن، در اولین دوره بیِنال هنر اجرایی تپه‌های مورنی، موزه و گالری هنر چاندیگر، هند) عکس‌ها از سوبهندو میسرا و گلیوانکا کدزیور، ویدئو از راضیه گودرزی   This performance was shaped by the convergence of two personal experiences. For Adriana, the street in India was a space saturated with unwanted stares; gazes that would settle on the body and create a sense of insecurity. For me, the starting point was trees—trees whose trunks are covered in white lime paste to protect them from pests, sun, and harm. This image served as a metaphor for an existence condemned to stasis; that humans, like trees, are beings that receive wounds, incur damage, and strive to protect themselves. We and the trees are both part of a whole, with analogous pains. We decided to merge these two experiences into a single performance. We prepared the protective paste for the tree trunks together and, like the trees, covered half of each other’s bodies with it; an act of mutual care—a reciprocal “covering” and “protecting,” reminiscent of the whitewashed tree trunks. We then stood along the street, in a row of trees, first apart from one another, and after a few hours, slowly moved closer together. In this gradual movement, two narratives converged. In the end, we stood together, back-to-back. Although we came from two different geographies and began from two distinct perspectives, we ultimately became one within a shared silence. The initial idea was conceived by Adriana, who proposed we collaboratively present this experience in a public space.   این پرفورمنس از برخورد دو تجربهٔ شخصی شکل گرفت. برای آدریانا، خیابان در هند، فضایی بود آکنده از نگاه‌های خیره و ناخواسته؛ نگاه‌هایی که بر بدن می‌نشستند و حس ناامنی ایجاد می‌کردند. برای من، نقطهٔ شروع درختان بودند؛ درختانی که در تنه‌هایشان را با خمیر آهکی سفید می‌پوشانند تا در برابر آفت‌ها، آفتاب و آسیب‌ها محافظت شوند. این تصویر برایم استعاره‌ای از وجودی محکوم به ایستایی بود؛ اینکه انسان هم مثل درخت، وجودی است که زخم می‌گیرد، آسیب می‌بیند و سعی در محافظت از خود دارد. ما و درختان، هر دو بخش‌هایی از یک کل هستیم، با دردهایی شبیه به هم. تصمیم گرفتیم این دو تجربه را در یک اجرا جمع کنیم. خمیر محافظ تنهٔ درختان را با هم ساختیم و همچون درختان، نیمی از تن یکدیگر را با آن پوشاندیم؛ نوعی عمل مراقبت دوجانبه؛ «پوشاندن» و «محافظت» متقابل؛ شبیه به تنه‌های سفیدشدهٔ درختان؛ سپس در کنار خیابان، در ردیف درختان ایستادیم؛ ابتدا جدا از هم و بعد از چند ساعت، آهسته به یکدیگر نزدیک شدیم. در این حرکت تدریجی، دو روایت به هم رسیدند:در پایان، کنارهم ایستادیم؛ پشت به پشت. گرچه از دوجغرافیای متفاوت آمده بودیم و از دو نگاه متفاوت آغاز کرده بودیم، اما در نهایت، در سکوتی مشترک، یکی شدیم. ایده اولیه از سوی آدریانا مطرح شد و او بود که پیشنهاد داد این تجربه مشترک را در مکانی عمومی به اجرا درآوریم.

  Iced book is a project done by Basia Irland and she had this as a collaboration with Iranian artists during the 30th environmental Art Festival,Tara Goudarzi and Nooshin Nafisy made these book, Photo by Shahrnaz Zarkesh, 2December 2010, In Shoushtar کتاب یخی، 11 آذر ماه 1389، کاری از Basia Irland از نیومکزیکو، آمریکا، اجرا در سی امین جشنواره هنر‌های محیطی، شوشتر، خوزستان، اجرا توسط نوشین نفیسی و تارا، با کمک راحله زمردی نیا و فرشته عالمشاه، عکس از شهرناز زرکش River water is frozen, carved into the form of a book, embedded with an “ecological language” or “riparian text” consisting of local native seeds, and placed back into the stream. تارا: کتاب یخی را با آب شوشترساختم. برای ساخت کتاب از راهنمایی‌های راحله کمک گرفتم. نوشین با دقت زیاد، دانه‌های گیاهان کنار رودخانه را به روی کتاب نشاند. صبح زود من، نوشین، فرشته و شهرناز، از طرف باسیا، کتاب یخی را با دانه‌های رنگینش، به کارون هدیه دادیم. This is another piece by Mary Ellen Long which was done by Tara in Shoshtar, Iran. photos by Shahrnaz Zarkesh, 2December 2010, The 30th Environmental Art festival   OFFERING IN IRAN Mary Ellen Long: I recently collaborated with two Iranian land artists to make an “Offering” for peace at the 30th Environmental Art Festival in Iran. This collaboration was arranged by Raheleh Zomorodinia who exhibited her environmental art through photographs at the Open Shutter Gallery in Durango last year. My Offering series is exhibited in photographs of floating handmade paper circles on bodies of water all over the world. The artists involved were, Tara Goudarzi, and Shahrnaz Zarkash. This collaboration is posted on WEAD (Women’s Environmental Art Directory online) under Raheleh Zomorodinia. I also have a few images on that site. پیشکش در ایران؛ 11 آذر ماه 1389؛ کاری از Mary Ellen Long از کلرادوی آمریکا؛ اجرا در سی امین جشنواره هنر‌های محیطی؛ شوشتر، خوزستان؛ اجرا توسط تارا گودرزی، عکس از شهرناز زرکش تارا: این کاغذها دست ساخت بوده و آسیبی به محیط زیست وارد نمی‌کردند. راحله آن‌ها را از طرف مری الن به ایران فرستاده بود. آن‌ها را به نمایندگی از مری به آب کارون هدیه دادیم.    Shapping bag, 2011(California). Photograph by Raheleh Zomorrodi nia Ann Savageau is an environmental artist who creates mixed-media sculpture and installations. Her work deals with the natural world, human culture, and their intersection. Her current interests include global warming and environmental destruction; consumer culture and wasteful consumption; and artistic transformations of waste. Ann’s Stanford anthropological training, her interest in the natural world, and the many places she has lived are reflected in her art. Ann received her A.B. from Stanford University, and her M.F.A. from Wayne State University. She taught at the University of Michigan Residential College from 1978-2002, and she currently is an Associate Professor of Design at University of California Davis. She teaches courses in sustainable design and in textiles. Ann has exhibited her work in over 70 exhibitions, both nationally and internationally. She has given numerous lectures and workshops and has juried many exhibitions. The following sections present a sampling of Ann’s creative work since 1983. It includes a section featuring a special memorial exhibition for Ann’s son Patrick Savageau, a passionate rock climber who died in 2000 at the age of 20. I have worked with my students, who are about 130 girls around 11 to 14 years old, in Korramabad. They have made bags out of rags and the package of juice. Using shopping bags is not common in Iran instead they use plastic bags, so students have made a kind of fancy bags. Also I made a movie which is from Bazar in Khoramabad. I have tried to show the bags that people using for shopping.   کیف خرید، پاییز1389(کاری تعاملی با شرکت 130دانش آموز خرم آبادی، از چهار مدرسه، پروژه مشترکی با هنرمند آمریکایی Ann Savageau ، ارائه درموزه طراحی دانشگاهی در کالیفرنیا). عکاس راحله زمردی نیا  ساخت کیف هایی با پاکت های آبمیوه و پارچه‌های دورریز و ماشته های کهنه (نوعی بازیافت سنتی). اگر به جای استفاده از کیسه های پلاستیکی، از کیف‌های مخصوص، برای خرید استفاده کنیم؛ زباله کمتری تولید خواهد شد و باید تلاش کنیم استفاده از کیف‌های خرید، فرهنگی همگانی شود.

http://asallab.ir/wp-content/uploads/2026/02/Shovel-Garden.mp4 Shovel Garden, December 2023 (Idea and design by Tara Goudarzi; Group performance with Shahrnaz Zarkesh and Farzaneh Soleimani Neisiani; The eighth period of Hoorshid Residency; Zardanjan village, Isfahan, Iran) Photo and video by Tara Goudarzi & Shahrnaz Zarkesh  باغ بیل، آذر ماه ۱۴۰۲ (ایده و‌طرح از تارا گودرزی؛ اجرای گروهی شهرناز زرکش، فرزانه سلیمانی نیسیانی و تارا؛ دوره هشتم رزیدنسی هورشید؛ روستای زردنجان اصفهان) عکس و فیلم: تارا گودرزی و شهرناز زرکش   The gardener plants willows. Tomorrow they will become green until the sky. Their bodies carry a tired scythe. The shovels work everyday until the willows become green. باغبان بید می کارد فردا سبز می شوند تا آسمان تن هاشان داس ی خسته را به دوش می کشد هر روز بیل ها مشغول کارند تا بیدها  سبز شوند. فرزانه سلیمانی نیسیانی: روستای زردنجان محل رزیدنسی هورشید، باغ های کوچک بیدی کنار رودخانه کشاورزهای روستا وجود دارد. هر دوسال یکبار بیدهای کاشته شده، دسته بیل و دسته جارو می شوند. این چرخه تبدیل بید و بیل همچنان ادامه دارد. سال هاست ایران جزء واردکنندگان بیل از کشور چین است. هنرمندان زیادی از کنار این باغ بید عبور کرده و برخی از آن ها به مثابه یک سایت هنری همچون یک مکان ویژه برای خلق آثار موقت خود استفاده می کنند. باغبانان و اهالی رهگذر به تماشای آثار می ایستند و با آن عکس یادگاری گرفته می شود. پذیرش اثر در    natureartbiennale_yatoo@ Float Fishes, 2007 (Collaboration by Tara & Shahrnaz Zarkesh, Shourab Park, Khorramabad, Iran). Photograph by Raheleh Zomorrodi nia  ماهی های روان، اردیبهشت 1386 (خرم آباد، پارک جنگلی شورآب) عکاس راحله زمردی نیا With a patchwork Chador next to the wings of an angel, 2009 (New Language Exhibition, Laleh Gallery, Tehran). Photograph by Raheleh Zomorrodi nia با چادری چهل تکه در کنار بالهای فرشته ، 24آذر 1387 (نمایشگاه گروهی زبان نو هنرجدید؛ تهران، گالری لاله). عکاس راحله زمردی نیا در دورانی، چادر یکی از پوشش های اصلی زن ایرانی محسوب می شد. از آنجا که مادرم خودش لباس های مان را می دوخت، در خانه ما هم تکه های رنگین زیادی از پارچه های دم قیچی چادر پیدا می شد. از مادرم خواستم با آن پارچه های مختلف، چادر چهل تکه ای برایم بدوزد تا یادآور چادرهای رنگارنگی باشد که گاه با رضایت، گاه در پی فرهنگ حاکم بر خانواده، گاه با اشتیاق و گاه با تنفر بر سر می کنم.  در نمایشگاه لاله، آقای حجت امانی بالهای فرشته اش را بر دیوار نصب کرده بود. بازدیدکنندگان می آمدند و با بالها عکس یادگاری می گرفتند؛ و من ای کاش کنار این کار بودن را تجربه نمی کردم. متاسفانه، بدون هماهنگی با من، از این کار استفاده نابجا شد.